Er zijn zo van die onwaarschijnlijke momenten in het leven waar de ene enorm veel plezier aan beleefd terwijl de andere er zich kapot aan ergert en dat omwille van een volledig absurde context... Voor alle duidelijkheid: ik heb enorm veel plezier gehad, maar deze mens hier op de foto dus iets minder. Dames en Heren, ik presenteer u Steve Bailey, een wereld vermaard basswonder, gekend voor zijn schitterende werk op de sixstring fretless bass. Check eens een paar dingen van hem op youtube, misschien kan het je wel bekoren, hij speelt dikwijls heel harmonieuze dingen. Afijn, de context: ik heb vorige week een bass gekocht in een winkeltje in " 't stad" (zullen we maar zeggen, 'k woon hier nu toch) en daar lag dus de aanmelding van een optreden van Steve Bailey. Ik dacht " mmm dat zou ik wel willen meepikken, maar ik vreesde dat een concert van deze mens direct uitverkocht zou zijn, want het betreft een optreden (" bassclinic" noemt zoiets) waar je ook vragen kan stellen over zijn technieken enz.. Maw zo'n optredens zijn erg geliefd onder de aspirant muzikanten, in dit geval bassisten. Dus, ja, ik dacht zaterdag van " laat ik eens kijken of ik nog een ticketje kan bemachtigen". Dus ik zoek op internet... nada, niets , noppes, niente!... Raar is dat. Aangezien ik mijn bas nog wou laten bijvijzen in de winkel, dacht " die meneer van de winkel zal mij wel kunnen zeggen waar dat het te doen is" want op het kaartje dat ik vorige week had meegekregen stond geen adres of niets... alleen een datum (die van vandaag). Helaas, de brave mens, wist het ook niet, maar hij had wel een affiche volledig in het chinees, maar dat kon hij dan weer niet lezen, want hij is Japanner. "Geen probleem" , denk ik, " ik ga hiermee naar mijn hotel en die zullen mij dit wel kunnen uitleggen" . In het hotel aangekomen, blijkt dit concert hier zowaar achter mijnen hoek plaats te vinden. Da's ne meevaller, dus ik daar naartoe. Ik heb wel 5 mensen moeten lastigvallen om mij de weg te wijzen, want niemand kent het oord waar het optreden zou plaatsvinden (...oekandana???...). Uiteindelijk kom ik aan bij een banaal " stoem cafeeke" waar ik Steve Bailey zich zie klaar maken voor het optreden (hein???). Er zit in totaal misschien 40 mensen binnen en die zijn voor het grote deel niet gekomen voor Steve Bailey maar om een pint te pakken. Ik zie aan het gezicht van de baswizzard, dat hij niet echt gelukkig is. Hij doet zijn optreden met verve, de vijf bassisten in de zaal (waaronder ik) stellen een vraag, hij speelt nog een liedje en doet dan een signeersessie voor de 15 man die hem net hebben leren kennen bij toeval en dan die 5 bassisten die er waren. Niet te schatten, de organisatie van Warwick staat er nogal wittekes bij, ik denk dat er nog een woordje geklapt zal worden. Maar ondanks alles, Steve Bailey bleef heel vriendelijk en tof (...I don't know for sure whether I liked but ok...) want als je weet dat die speciaal van de States naar Shanghai is gevlogen (was pas die ochtend toegekomen) en dat hij zondag om 6u 's ochtends terug moet vliegen... Ge zou voor minder in uw broek sch@#%!!! Die man speelt normaal voor een publiek van tussen de 300 a 500 geinteresseerde muzikanten. En nu stond die daar in een rokerig en lawaaierig chinees kot te spelen voor " drei man en ne paardekop". Maar... mijnen dag kon niet meer kapot ;-) Thankx Steve!!!