Het heeft zo zijn voordeel om een beetje op een muziekinstrument te kunnen spelen want dan leer je vrij snel andere mensen kennen...ok, in Shanghai wellicht vlotter dan thuis, maar dat heeft denk ik te maken met het feit dat expats elkaar sneller opzoeken. En zo geschiedde: na het optreden van Steve Bailey zaterdag, ontmoette ik een zekere John, een kameroenees (of hoe noem je zo iemand), en zijn vriendin " eine Deutschen Deerne mit Blondine Haaren und Lockhen". Twee leuke mensen die hier al een tijdje wonen. John blijkt nen echte ambiance maker te zijn en organiseert (dirigeert/coached) jamsessies ergens verderop in de straat waar ik woon (Shaanxi Road oftewel Shaanxi Lu; de slimme mensen onder ons begrijpen direct dat " Lu" = " Road" en dat aldus onze Lu-koekjes dus op straat dienen opgeknabbeld te worden. Niet?) De jamsessies worden georganiseerd in een bar met terras ergens op een dak van een flatgebouw op het 8ste en John zoekt nog muzikanten (goed of slecht => valt dat weeral mee ;-) ) om een partie plezier te maken en nodigde mij dus uit om zondag af te zakken (of beter op te klimmen) naar het oord des verderfs... Uiteraard onweerstaanbaar aanbod en kijk, ik moet zeggen, dit is een fijne bedoening, geen competitiedrang, gewoon iedereen doet zijn ding en als je geen instrument speelt, mag je dansen, zingen, roepen, tieren, drinken, op terras gaan liggen, enz... Hier kom ik volgende zondag zeker terug met mijn basgitaartje. Dit wordt fun! Moet alleen de klok in 't oog houden... de " fiesjes" duren tot blijkbaar 2u 's ochtends!